Deze opgave wordt als mogelijkheid gezien om een hoogwaardig openbaar park te ontwerpen waarin woongebouwen (VMX architects) worden geïntegreerd. REDscape doet het voorstel een nieuwe identiteit te creëren voor het park en geeft zo een impuls aan de kwaliteit van Schalkwijk (Haarlem) en de omliggende wijken Boerhaavewijk en Meerwijk.

Het bomencarré

De prachtige bomenkraag aan de Noordzijde van het park representeert een tijdsinvestering van meer dan dertig jaar die het duurde om te verworden tot aantrekkelijke beboste grens. REDscape stelt derhalve voor de bomen te behouden en de bomenrand uit te breiden tot een bomencarré dat het gehele park omsluit.

De cirkelvormige tuinen

De cirkelvormige tuinen verkrijgen hun vorm door de woontorens en kunnen op twee manieren worden ervaren: door de bezoeker van het park vanuit het park en door de bewoners van de woontoren vanuit hun appartementen. De tuinen worden omsloten door heggen en beplant met kleurrijke (voornamelijk roze en paarse) winterharde vaste planten en bomen die het gehele jaar voor een ware ‘uitbarsting van kleur zorgen. Door een tuinclub op te richten kunnen omwonenden gestimuleerd worden te participeren in het management en onderhoud van de tuinen.

Het golvende grasvlak

De laatste laag van het park bestaat uit een grasvlak dat over het park ‘vloeit’ als ware het een golf. Het grasvlak, dat in het voorjaar bedekt is met bloembollen wordt over de parkeergarages die bij de woontorens liggen gepland. Het hoogste punt van het vlak ligt op 2 meter boven maaiveld. Vanaf deze plek heeft de bezoeker een prachtig uitzicht over het park en de kruinen van de omliggende bomen.

niet beschikbaar

De opgave voor de nieuwe bibliotheek en cultuurcentrum van Dun Laoghaire is aangegrepen om het gebied rondom het Moranparc te transformeren tot een groene cultuur enclave die onderdeel wordt van het stedenlijk weefsel. De hoofdstraat wordt via het nieuwe park op een ontspannen manier verbonden met het waterfront en de east- en Carlisle pier. De overkapte spoorlijn ter plaatse van het park versterkt deze verbinding. Een nieuw plein boven de overkapte spoorlijn versterkt deze verbinding en geeft zowel de bibliotheek als het Moran Park een gezicht aan het water.Rondom het vernieuwde Moranpark ontstaat een cultureel cluster met de nieuwe bibliotheek, het cultuurcentrum, het “national maritime museum of Ireland” in de kerk en het verplaatste Moran park huis, dat een nieuwe plek krijgt naast de kerk aan de High Terasse. Op deze plek wordt tevens een klein cultuurhuis met twee wooneenheden en werkruimte voor artists in residence gevestigd.

De ruimtelijke struktuur van het gebouw is geïnspireerd op de typische Ierse bemuurde paden, zoals de Metals en de klimmende en dalende paden langs de steengroeves ten zuiden van Dun Laoghaire. Lange open en gesloten muren in de lengterichting van het gebouw ordenen de ruimte en begeleiden de bezoeker en zichtlijnen door het gebouw naar boven. De muren hebben richting het park en naar boven toe steeds grotere gaten waardoor de doorsnede van het interieur zich manifesteert als een berg. In de berg bevinden zich de kantoren en de faciliteiten. Onder de berg en in de pond is het culturele programma met zaal en galerie. Op de berg bevindt zich het openbare bibliotheekprogramma van boekenzalen, lees- en studieplekken, workshop- en presentatieruimten. De bezoeker kan in het gebouw een route architectural afleggen die je vanuit de Pond via culturele en boekenzalen leidt naar uitkijkpunten over de zee in de kop van het gebouw.

Het gebouw en het parklandschap vormen samen een nieuw ikoon voor Dun Laoghaire en zijn een intermediair tussen het centrum en de rivier. De kom die het gebouw en de bestaande helling vormen is een uniek vizier over de haven naar de zee.

De stad rukt langzamerhand op en Stadsdeel Zeeburg komt steeds meer in de belangstelling van de stedelijke ontwikkeling te staan. Veel prachtige nieuwbouw- en renovatie projecten langs de spoorlijn zijn gerealiseerd maar kijken nog steeds uit op een verloederd en onveilig achterlint. De verloren rand aan de spoorlijn wordt door deze nieuwe dynamiek meer en meer bezocht. De vele kinderen in de Indische buurt trekken er naartoe en nieuwe bewoners hebben behoefte aan een mooi uitzicht en een veilige omgeving. De huidige inrichting doet vooralsnog geen recht aan deze nieuwe behoeftes. Een kwaliteitsimpuls is hiervoor nodig, te beginnen in de vorm van een visie.

“Lost and Found” is een ruimtelijke visie die kansen biedt voor een nieuwe rol voor de spoorlijnzone binnen de nieuwe dynamiek van het stadsdeel. Er ligt een prachtige kans om dit verloederde achterlint te herontdekken en te ontwikkelen tot een bescheiden maar mooi lineair park dat de diverse buurten van Zeeburg vanaf het Watergraafsmeer tot en met het IJ zal ververbinden. “Lost and Found” wil deze kwaliteitsprong maken maar tegelijkertijd de beperkingen en bijzonderheden van de spoorlijn niet ontkennen. Het blijft een zone langs een spoorlijn maar het kan en moet nog veel beter!

“ Lost and Found” kijkt naar dit gebied vanuit een pragmatisch maar ook optimistisch oogpunt. Als een van de weinige overgebleven restruimtes in het stadsdeel Zeeburg biedt het een geweldige mogelijkheid om uitgebuit en beter benut te worden. De belangrijkste kansen zijn hier kort samengevat.

- Een lineair park met een aantrekkelijke groene kwaliteit te ontwikkelen.
- Een aantrekkelijke en veilige voorkant voor de woningen langs de spoorlijn te vormen.
- Een interessante en diverse wandelroute door stadsdeel Zeeburg te vormen dat contact tussen de verschillenden buurten kan promoten.
- Een kralensnoer te vormen om de vele aangrenzende versnipperde groene ruimtes (b.v. langs de waterwegen) aan elkaar te binden en te versterken.
- Een park te vormen met nieuwe functies voor de aangrenzende buurten (speelplekken, zitplekken, uitlaatplek voor honden).