Samen met Michael van Gessel is Patrick Mc Cabe uitgenodigd om een nieuw ontwerp te maken voor Fort aan de Buursteeg en om een voorstel te doen voor het ontwerp van het nieuwe bezoekerscentrum van de Grebbelinie en de Gelderse vallei. De Grebbelinie is de enige waterlinie van Nederland, die tijdens de Tweede Wereldoorlog actief is ingezet tegen de Duitsers.
Tijdens de felle strijd tegen de bezetter hebben vele soldaten op deze plaats het leven gelaten.

Een geheel andere oplossing is het bezoekerscentrum niet op het Fort maar boven de spoorlijn te realiseren. Daarmee krijgt het knooppunt tussen noord en zuid een bijzondere betekenis, komt er vanaf het bezoekerscentrum zicht over het gehele werk en de spoorlijn die het verdedigt en wordt het Fort geheel in zijn waarde gelaten. Een even eenvoudige als spectaculaire oplossing waarbij het bezoekerscentrum kan uitgroeien tot een icoon voor Fort aan de Buursteeg en de Grebbelinie als geheel.

Eindelijk krijgt de Grebbelinie de aandacht die het verdient. Het is samen met de Nieuwe Hollandse Waterlinie, de Stelling van Amsterdam en Hadrian’s wall een cultuurhistorisch, militair historisch en landschappelijk bijzonder fenomeen. Een verdedigingswerk dat onlosmakelijk verbonden is met het landschap waarin het ligt omdat het gebruik maakt van juist de eigenaardigheden van dat landschap. In het geval van de Nederlandse linies werd het ingenieuze en complexe systeem van waterbeheersing (bedoeld ter wering en regulering van het water dan wel drooglegging) omgekeerd zodat het gebruikt werd als een systeem voor een snelle onderwater zetting van het land ter verdediging van de achterliggende steden.

Daarmee zijn de linies een ode aan het Nederlandse landschap. De Grebbelinie is in het geheel van verdedigingswerken bijzonder omdat het geheel uit aardwerken bestaat en, anders dan de anderen, ook daadwerkelijk gefunctioneerd heeft tijdens de tweede wereld oorlog.

De vraag is nu hoe deze linie van de Grebbeberg bij Rhenen tot de Eemmond bij Bunschoten Spakenburg herkenbaar, beleefbaar en begaanbaar gemaakt kan worden. Daar zijn al een aantal studies naar gedaan. Deze studie is geen herhaling daarvan maar een voortzetting waarbij in eerste instantie wordt gekeken naar de landschappelijke inpassing en inrichting van het belangrijkste ‘aardwerk’, het Fort aan de Buursteeg op de grens van Renswoude en Veenendaal, om van daaruit richtlijnen te ontwikkelen voor de inrichting van de overige werken zonder de diversiteit aan mogelijke inrichtingen van elk individueel werk nodeloos te beperken.